بسیاری از افراد موفق، میل خود به "استثنایی بودن" را یک قدرت میدانند. اما در رواندرمانی مشخص میشود که این نیاز، اغلب از ترسی عمیق نشأت میگیرد: ترس از اینکه اگر معمولی باشیم، نادیده گرفته شویم.
ریشههای میل به استثنایی بودن
الگوی تلاش برای "خاص بودن" معمولاً در کودکی شکل میگیرد؛ جایی که کودک احساس کرده تنها زمانی ارزشمند است که دستاورد خیرهکنندهای داشته باشد. این اضطراب باعث میشود فرد در بزرگسالی نتواند از لحظات ساده زندگی لذت ببرد.
«رهایی واقعی زمانی رخ میدهد که درک کنید لازم نیست همیشه در مرکز توجه باشید تا شایسته عشق بمانید.»
چگونه با معمولی بودن کنار بیاییم؟
پذیرش معمولی بودن به معنای کنار گذاشتن رویاها نیست، بلکه به معنای برداشتن فشار خردکننده "باید بهترین بودن" است. روانشناسان پیشنهاد میکنند برای افزایش عزتنفس، روی روابط پایدار و لحظات ساده تمرکز کنید.